Studium Generale

Colofon

admin — Mon, 05 Oct 2009 17:34:15 +0000

De redactie bestaat uit: Fanny Hagmeier, Marjon Pennings, Marchien Bel, Rosanne Veger, Paul Andre Oliehoek en Thomas Vroege.

De vormgeving is gedaan door: Anja Jansen en Siri Hellenbrand.
De vormgeving is afgeleid van de Studium Generale poster die ontworpen is door: Marthe Roosenboom.

De website is gebouwd door Hans van Arken.

Tijdens Studium Generale zal er op beide locaties een Babbelbox staan. Deze wordt mede mogelijk gemaakt door: www.bruiloftzuil.nl

Signatuur

marjon — Sun, 04 Oct 2009 08:25:31 +0000

video’s signatuur

Copyright

marjon — Sun, 04 Oct 2009 08:25:10 +0000

videos copyright

Remix

marjon — Sun, 04 Oct 2009 08:24:42 +0000

Video’s remix

Recycle!

marjon — Sun, 04 Oct 2009 06:50:08 +0000

We leven in een geglobaliseerde wereld, waarin filmpjes en muziek, ideeën en informatie, mode en dodelijke ziekten voortdurend opduiken in verbasteringen, vertalingen, reproducties en mengvormen. Kernbegrippen van die nieuwe moderniteit zijn globalisering, toegenomen communicatie, verplaatsing. Niet alleen lijkt sprake van een toegenomen omloopsnelheid van informatie ten opzichte van de vorige eeuw, maar tevens van een nieuw ontstaan wereldbeeld, waarin recyclen en mixen vanzelfsprekend zijn geworden. Hoe is dit nieuwe wereldbeeld ontstaan? Hangt dit inderdaad slechts samen met de opkomst van internet, of heeft het diepere wortels? Is recycling en remix op één lijn te plaatsen met ideeënarmoede en teloorgang van creativiteit, of is het een teken van nieuwe culturele dynamiek, noodzakelijk voor culturele innovatie? Of is er zelfs sprake van een verregaande maatschappelijke of politieke noodzaak?

Tijdens het Studium Generale 2009 / 2010 staat een drietal begrippen centraal: remix, copyright en signatuur. Een tweedaagse manifestatie met mensen uit kunst, multimedia, design, muziek en underground.

Signatuur

marjon — Fri, 02 Oct 2009 13:32:54 +0000

De Amerikaan Richard Prince begon eind jaren zeventig met het fotograferen van gepubliceerde reclame en hij presenteerde dit herfotograferen als zijn eigen werk. Prince (en andere kunstenaars die tot de zogenaamde appropriation art worden gerekend) beperkte het kunstenaarschap tot een daad van toe-eigening, waarmee ook die daad een handschrift werd en auteurschap een andere lading kreeg. De vraag is echter welke precies, zeker tegen de achtergrond van dat andere belangrijke adagium van de twintigste eeuw: kunst moet origineel zijn, authentiek, kunst en vormgeving dienen een eigen handtekening te bezitten. Maar wat betekenen de begrippen ‘originaliteit’ en ‘vernieuwing’ nog in onze citeercultuur? Moeten ze verdedigd worden tegen wat sommigen zien als de decadentie en vervlakking van recycling of moeten we juist doorgaan de mythe van het autonome kunstwerk te ontmantelen? Bouwt niet ieder werk voort op wat anderen hebben gemaakt, waarbij wordt geput uit een eindeloos publiek domein? Is het dan niet vreemd dat een werk niet te sterk mag refereren aan een voorgaand werk? Bovendien: is de notie van een autonome avant-gardecultuur niet achterhaald in een wereld waarin handschrift digitaal geworden is en beelden uit de geschiedenis van kunst en vormgeving vrij op het net circuleren. Maar: als originaliteit niet langer het fundament is van de kunst, wat is het dan wel? Zo bekeken staan we op de grens van een nieuw tijdperk waarin het proces van toe-eigenen, recyclen en remixen op volle snelheid doorraast, waar werelden versmelten, waar verschillende media dezelfde gedaante aannemen, waar cultuur steeds meer hybride wordt. Tijd voor reflectie!

Copyright

marjon — Fri, 02 Oct 2009 13:23:12 +0000

Natuurlijk is copyright een hot issue, juist vanwege internet. Vooral een jonge generatie lijkt de verspreiding van muziek en films bijna als een geboorterecht te zien en laat zich die vrijheid niet zomaar afnemen. Er lijkt tegelijkertijd sprake van een tegenstelling tussen een kleine intellectuele en artistieke avant-garde die voorstelt copyright geheel af te schaffen en een ondernemerslobby die het copyright stelselmatig lijkt te willen uitbreiden. Dit werd onder meer duidelijk in films als Good Copy Bad Copy en RiP: A Remix Manifesto, die vorig jaar de publieksprijs op het IDFA won. In beide films was aandacht voor het werk van remix en mash-up muzikant GirlTalk, wiens werk net als dat van bijvoorbeeld Kutiman uit vele fragmenten van andere songs bestaat. ‘A lawsuit waiting to happen’, aldus de NY Times. Berucht is in dit verband de Walt Disney Company, die zelf weliswaar de meeste van haar karakters kopieerde naar 19^e- en vroeg 20^e-eeuwse voorbeelden, maar er met het verstrijken van de tijd steeds weer in slaagt Mickey en de anderen buiten het publieke domein te houden door geslaagd lobbywerk bij de Amerikaanse overheid. Niet voor niets bestaat het Mouse Liberation Front. Dat het oppassen is met Mickey Mouse en Donald Duck ondervond ook de kunstenaar Dennis Oppenheim, toen hij de stripfiguurtjes gebruikte in zijn sculptuur Virus. Verwijderen en vernietigen was het dwingende devies van de Walt Disney Company. Iets vergelijkbaars overkwam studenten Media Design van het Piet Zwart Instituut vorig jaar, toen ze een plug-in voor Firefox uitbrachten die gebruikers van Amazon doorverwees naar sites waarop vergelijkbare waar gratis te downloaden was. Conceptueel een spannend idee, maar vanwege juridische druk werd de plug-in al snel verwijderd.

Is copyright in onze tijd nog een terechte bescherming van intellectueel eigendom? Is er sprake van censuur wanneer in een samenleving het merendeel van de artistieke uitingen in bezit is van enkele multinationals? Leven we opnieuw in een tijd van iconoclasme vanwege het verbod op het maken van bepaalde beelden? Is het een legitieme of zelfs noodzakelijke reactie underground te gaan, Anonymus, om met guerrillatactieken tegenwicht te bieden? Zo ja, welke vormen van artistiek terrorisme zijn er mogelijk?

Remix

marjon — Fri, 02 Oct 2009 13:21:29 +0000

De remix is een oud gegeven. Denk aan de collage, de pastiche, het citaat. Toch lijkt er op dit moment sprake van een niet eerder vertoonde wereldwijde ruilhandel van ideeën. Oorzaak: het internet.

Muzikant Kutiman lanceerde onlangs een website waarop hij nieuwe clips toont die hij maakte op basis van bestaand Youtube materiaal. ‘Gebruik het maar!’, lijkt het motto dat copyright meer en meer naar de achtergrond verdringt. En als er copyright op materiaal rust, hoeft dit geen beletsel te vormen voor geslaagde remix. Zo heeft de Amerikaanse DJ Spooky de rechten gekocht van de racistische film Rebirth of a Nation uit 1915 om de film vervolgens te deconstrueren, te remixen en opnieuw betekenis te verlenen. Tien jaar geleden kochten Pierre Huyghe en Philippe Parreno de rechten van het Japanse Mangafiguurtje AnnLee, om haar terug te geven aan het publieke domein. Vanaf nu mocht iedereen het stripkarakter bewerken naar eigen goeddunken. Afgezien van de remix geven steeds meer kunstenaars hun werk sowieso vrij. Denk aan Everything that happens today van Brian Eno en David Byrne. Maar ook aan de animatiefilms van bijvoorbeeld Nina Paley, die zegt: ‘Cultuurgoed is van iedereen, copyright is schijnveiligheid.’

Waar remix in de kunst- en vormgevingswereld gemeengoed is geworden, duiken nieuwe artistieke en maatschappelijke vragen op. Welke verschillende recycletactieken en – technieken zijn er de afgelopen dertig jaar ontwikkeld? Wat voor kunstzinnige en politieke doelen streven kunstenaars hiermee na? Is recycling slechts een nieuwe productietechniek of meer: een uiting van ingrijpende maatschappelijke, politieke en kunstzinnige veranderingen?

Tilmann Meyer-Faje

marjon — Fri, 02 Oct 2009 13:19:55 +0000

In zijn werk acht Tilmann Meyer-Faje ironisch te spelen met feiten die hij aantreft. Hij bouwt componenten uit de realiteit samen tot een fictief beeld. Het verschil tussen fictie en realiteit is op het eerste moment moeilijk te herkennen. Zo reed Tilmann Meyer-Faje in de zomer met zijn mobiele minisnackbar, die uitsluitend kroketten frituurt en verkoopt, door Stedenwijk Noord. Hij sluit hiermee aan op een vrijwel verloren gegane traditie van visboeren en ijscoventers met hun karren, of SRV-wagens op straat. Tilmann Meyer-Faje schept met zijn krokettenwagen een fictie die volgens hem in een recent verleden werkelijkheid had kunnen worden.

www.tilmann.nl

[bron: http://www.depaviljoens.nl/page/543/nl ]

Agata Jaworska & Giovanni Innella

marjon — Fri, 02 Oct 2009 13:19:08 +0000

Institute of Relevant Studies is a design practice focused on doing more with what exists. Minimizing additional infrastructure and fixed costs, the IoRS re-adapts existing resources and systems of exchange to create and disseminate physical and digital goods, services and experiences. IoRS is open not only to clients but also to initiators and makes teams according to project needs. IoRS sees business models as a form of design and expression.

Giovanni Innella and Agata Jaworska graduated with masters in conceptual design from the Design Academy Eindhoven. They collaborate with companies and institutions such as Interaction Design Lab, Droog, Design Academy Eindhoven, Carnegie Mellon University in Madeira, amongst others. Their projects have been exhibited at MoMA New York, NAi Maastricht and Fuorisalone in Milan.

Agata’s master thesis, Made in Transit, a supply chain concept for on the way growth was listed nr. 34 on Time’s 2008 Best Inventions list.

contact:

relevant.studies@gmail.com

Over Agata Jaworska: http://shapeandcolour.wordpress.com
Over Gionanni Innella: http://masters.designacademy.nl/2008.htm