Remix

De remix is een oud gegeven. Denk aan de collage, de pastiche, het citaat. Toch lijkt er op dit moment sprake van een niet eerder vertoonde wereldwijde ruilhandel van ideeën. Oorzaak: het internet.

Muzikant Kutiman lanceerde onlangs een website waarop hij nieuwe clips toont die hij maakte op basis van bestaand Youtube materiaal. ‘Gebruik het maar!’, lijkt het motto dat copyright meer en meer naar de achtergrond verdringt. En als er copyright op materiaal rust, hoeft dit geen beletsel te vormen voor geslaagde remix. Zo heeft de Amerikaanse DJ Spooky de rechten gekocht van de racistische film Rebirth of a Nation uit 1915 om de film vervolgens te deconstrueren, te remixen en opnieuw betekenis te verlenen. Tien jaar geleden kochten Pierre Huyghe en Philippe Parreno de rechten van het Japanse Mangafiguurtje AnnLee, om haar terug te geven aan het publieke domein. Vanaf nu mocht iedereen het stripkarakter bewerken naar eigen goeddunken. Afgezien van de remix geven steeds meer kunstenaars hun werk sowieso vrij. Denk aan Everything that happens today van Brian Eno en David Byrne. Maar ook aan de animatiefilms van bijvoorbeeld Nina Paley, die zegt: ‘Cultuurgoed is van iedereen, copyright is schijnveiligheid.’

Waar remix in de kunst- en vormgevingswereld gemeengoed is geworden, duiken nieuwe artistieke en maatschappelijke vragen op. Welke verschillende recycletactieken en – technieken zijn er de afgelopen dertig jaar ontwikkeld? Wat voor kunstzinnige en politieke doelen streven kunstenaars hiermee na? Is recycling slechts een nieuwe productietechniek of meer: een uiting van ingrijpende maatschappelijke, politieke en kunstzinnige veranderingen?